• Sciences et Voyages n°9 (30 octobre 1919)

    Auteur : COLLECTIF
    Titre : Il y a chez nous, plus d'une religion curieuse, l'antoinisme
    Editeur : Science Et Voyages
    Parution : 01/10/1919   

     

        Le texte reste assez neutre et accompagné de plusieurs illustrations :
    Costumes et attitudes
    Les funérailles du fondateur
    - Temple de Monte Carlo
    Mère Antoine pendant une de ses Opérations

     


    votre commentaire
  • Léon Souguenet - Les montres belges (1904)

     

    Léon Souguenet - Les montres belges (1904)-1ère page

    Auteur : Léon Souguenet
    Titre : Les monstres belges
    Éditeur: Oscar Lamberty, Bruxelles
    1904 - 312 p. ; 21 cm

        Léon Souguenet (1871-1938), d’origine française, il vécut en Belgique. "Journaliste et écrivain doté d'une plume alerte et d'une verve extraordinaire", Extraits d’une brochure éditée à l’occasion du centenaire de la Fête des Arbres [http://www.esneux.be/site/loisirs_et_dec/histoire/index.php?ref_annu=1217&ref_annu_page=945].

        L'auteur évoque le spiritisme à Gohyssart et Antoine le Guérisseur en 1902.

        Dans La Vie du Littérateur en Belgique, il répond en tant que Léon Souguenet à son double Ethèrel à la question de ce dernier "Faut-il se déraciner ?". Sa réponse est oui : "Je vois, pour Le Parisien, une nécessité urgente à ce qu'il se déracine. Qu'il vienne, par exemple, à Bruxelles; il y connaîtra l'isolement, le silence propices aux grandes choses ; il retrouvera les traces de Hugo, de Verlaine, de Rimbaud, de Baudelaire. Ignoré de tous, il négligera de parader, il ne risquera pas de devenir un cabotin. Sûr de ne pas « se vendre », il ne se pliera pas aux goûts de l'acheteur. S'il veut faire du journalisme, il aura des confrères honnêtes, capables d'user envers lui d'une divine fraternité aux jours de douleur, car dans la petite ville on ne se bouscule pas pour se manger ; on a le temps de s'aimer. Dois-je dire que de Bruxelles mon déraciné verra Paris natal embelli et tout arc-en-ciellé à travers le prisme du regret ?"


    votre commentaire
  • Auteur : Willy Grimmonprez
    Titre : Le poids du soupçon
    Éditions Dricot, 2015, 167 pages

        John se trouve à la tête d'une société de construction immobilière florissante. Il a tout pour être heureux, une jeune et jolie femme, une fille de dix ans affectueuse et docile, une superbe villa entourée d'espaces verdoyants qui scellent un bonheur tranquille.
        Pourtant, toute cette plénitude va basculer par une nuit d'été… 

        Dans cette neuvième production, l'auteur explore, avec la précision d'un orfèvre, la mécanique complexe de l'âme humaine. Par la magie des mots, il nous révèle ses excès, mais aussi toute sa fragilité. 
       Willy Grimmonprez n'a jamais à ce jour déçu son public, il voudrait le faire vibrer une fois encore.
    Jean Louvet
    http://www.dricot.be/162-le-poids-du-soupcon.html

     

    Extrait : 
       Il avait ce jour-là passé au crible tous les Javeau repris à l’annuaire téléphonique… Un seul de ses appels était resté sans réponse, la ligne était branchée en permanence sur un répondeur. Il avait noté l’adresse et s’était rendu sur place, le coeur battant. La maison était modeste, une affiche à la fenêtre annonçait une cérémonie religieuse chez lez Antoinistes. Il avait hésité à sonner, de crainte de voir sa visite importune. Il s’était toutefois décidé, poussé par ses sentiments passionnés. Amandine l’obsédait depuis leur première rencontre, mais il ne savait comment le lui dire ; il craignait un échec, qu’elle le trouvât sympathique sans plus.
        L’homme qui lui avait ouvert était âgé, il avait crié sur un chien de petite taille aboyant furieusement à ses pieds. Il avait fini par repousser l’animal derrière une porte.
        « Oui, c’est pourquoi ? »
        « Excusez-moi de vous déranger, monsieur. C’est bien ici qu’habite Mademoiselle Javeau ? »
        L’homme avait froncé les sourcils et dévisagé cet inconnu à l’allure rassurante :
        « De quelle Mademoiselle Javeau parlez-vous ? »
        Ignorant à ce moment le prénom de la jeune femme, John avait précisé :
        « Elle est employée à la compagnie d’assurance, la GKM. »
        « Vous parlez d’Amandine, ma petite nièce ? Que lui voulez-vous ? »
        « Prendre simplement de ses nouvelles, elle est souffrante, m’a-t-on dit ! »
        Le vieil homme avait pris un air embarrassé :
        « Amandine, je la vois rarement ! Mais qui êtes-vous, Monsieur ? »
        Avec plus d’assurance, John avait répondu :
        « Nous nous sommes rencontrés à l’agence où elle travaille et nous avons sympathisé. J’aimerais savoir comment elle se porte. »
        Le grand oncle avait montré un certain ennui, il avait confié sur un ton désabusé :
        « Je ne savais même pas que ma petite nièce était malade… Ça vous donne une idée des relations que nous entretenons ! Le père d’Amandine ne me parle plus depuis des années, alors vous comprenez… »
        « Vous savez tout de même où ils habitent ? »
        « Bien sûr, ils habitent Lombe, dans l’allée des Ormes, mais je ne saurais plus vous dire le numéro de la maison. Je me souviens d’un passage latéral et d’une grille sur le côté. »
        « Merci, Monsieur, vous êtes bien aimable, excusez-moi de vous avoir dérangé !
        L’homme l’avait suivi du regard jusqu’à sa voiture, puis il avait lentement refermé la porte. »


    votre commentaire
  • Titre : Antoine le Guérisseur (in Klosjes, klosjes... en andere verhalen)
    Auteur : Gustaaf Vermeersch
    Édition : Vlaamse pockets nr 143 (Hasselt, Uitgeverij Heideland) 1964

     

     

    ANTOINE LE GUERISSEUR

     

    DE mensen weten niet wat er in hun land omgaat, ze kennen de dansprocessie van Echternach, doch die van Jumet is hun onbekend - beide zijn weliswaar niet eender en men moet vroeg kunnen opstaan en een goede voetganger zijn om de plaats gezegd la terre à danse, gelegen tussen Vièsville en Gosselies, op het gestelde uur te kunnen bereiken. Toch is de processie van Jumet, die een ronde haalt van verscheidene uren (Jumet-Roux-Courcelles-Vièsville-Gosselies-Jumet), merkwaardig genoeg, hoewel ze niet op gans haar doortocht, doch slechts op dat vierkant stuk grond, la terre à danse, begint te dansen.

        Aldus zijn hier de santen en Christussen van Engeland en Amerika overbekend, doch onze sant, Antoine le Guérisseur, in ‘t Vlaams Antoine den Heeler, heeft nog de eer niet gehad, geloof ik, in enig blad van het land zijn naam vermeld te zien.

        Hij heeft echter de dagbladpers niet nodig om de roep van zijn faam te verspreiden; het gerucht van de wonderen die hij verricht overstroomt het land en ook kleine briefjes waarin beknopt over Antoine en over zijn godsdienst wordt gehandeld.

        Onlangs bereikte een van deze briefjes mijn afgelegen dorp en mijn aandacht werd aldus opnieuw getrokken op Antoine den Heeler, want het briefje was opgesteld in de Vlaamse taal.

        Ik zeg opnieuw, want ik kende de roem van Antoine sedert lang.

        Doch deze maal besloot ik af te reizen naar Jemeppe-sur-Meuse. Ik kwam daar aan om ongeveer halftien - juist om tien uur begint het ceremonieel. Onnodig de weg te vragen: reeds bij ‘t verlaten van de trein vormt zich werktuiglijk een hele stoet bedevaarders, zieken en gebrekkigen van allerlei soort en kunne, begeleid door gezonden, wandelen de zwarte straat op

        En, evenals overal waar bedevaarten voorbijtrekken, is de weg omzoomd door bedelaars, oude en jonge, blinde, manke, verminkte, ongeneesbare. Het schouwspel van deze lieden doet me twijfelen aan de kracht van de wonderdoener: de lieden komen van heel verre om genezing, en hier dicht bij hem zijn er zovele zieken, lammen, kreupelen... hoe wil hij die rond zich zien? Waarom geneest hij ze niet al ware ‘t maar als reclame?

        Doch de wonderdoener is barmhartig, hij ontneemt niemand zijn brood. Ziek of gebrekkelijk zijn is de stiel van deze lieden, hun broodwinning, het brengt hun op om te leven, ze hebben er geen belang bij te genezen, integendeel. En bovendien kunnen ze het gemoed der bedevaartgangers vermilderen, hen in de gelegenheid stellen een liefdedaad te plegen, iets dat de verdiensten altijd verhoogt, ook draagt hun aantal ertoe bij om de roem van de wonderdoener te verhogen en het geloof in hem te versterken; immers, ze wijzen op het feit dat zij kunnen leven door de mildheid alleen der dagelijkse bedevaartgangers, want de grillig, hoekige en hobbelige weg was met deze laatsten bezaaid!

       Stom en tragisch in hun ellende sleepten ze voort hun zieken en hun kinderen en soms ook nog zichzelf, uitgeput door de vermoeienis van een lange reis.

        Aan de hoek van een straat een nieuw huis en daaraan gebouwd een groter gebouw. Daar zie ik de mensen binnentrekken, ik kijk wat verbaasd: een tempel, de tempel van les Vignerons du Seigneur.

        Ik treed binnen, voel mij onthutst, ja, dat is het echte woord - en die onthutsing heb ik nog niet van mij kunnen krijgen; dat ontstaan van een nieuwe godsdienst lijkt ons, twintigste-eeuwers, zo vreemd, onthutsend... de zekerheid van die mensen dat ze het rechte pad gevonden hebben dwingt ons, twijfelaars, enige bewondering af, maar meer nog verbazing; wij hebben immers niet het geloof, we kunnen niet begrijpen, de grondvesten van dit gebouw ook schijnen ons zo wankelbaar...

        Ik heb mij neergezet in de tempel en kijk rond. De tempel is naakt, geen beelden noch gelijkenissen. In de grond van de zaal is de wand zwart en daar staat in witte letters de grondregel neergeschreven van de nieuwe godsdienst: Révélation de l’auréole de la conscience.

        Un seul remède peut guérir l’humanité: la Foi; c’est de la Foi que naît l’amour, l’amour qui nous montre dans nos ennemis Dieu lui-même...

        Vóór dit bord staat een verhoog en vóór dit verhoog een tweede, lager, als een bidstoel; de naakte wanden zijn met een galerij omgeven. Alles is nieuw, het gebouw wordt verwarmd door middel van stoom, verlicht met elektrische gloeilampen, zeer modern.

        Rondom mij een bont gewemel dat steeds aangroeit, de tempel vult zich. Vóór en achter mij Flaminds, zij mengelen er Leuvens, Tongerens enz. dooreen. Nevens mij een juffrouw die reeds uit Frankrijk komt en mij de wonderen verhaalt van de Guérisseur. Ze wees op haar eigen moeder, door alle geneesheren verlaten, die nu reeds in staat is zelf de bedevaart te doen na jarenlang te bed te hebben gelegen. Achteraan stond een vrouw genezen die sedert jaren met krukken liep; die genezingen waren niet te tellen.

        Rondom mij zuchtte men vol hoop en suste de wegkwijnende, geelzuchtige kinderen die jammerlijk huilden, halve doden rechtten zich een ogenblik en volgden met hoop in de blikken een soort suisse die gestadig rondwandelde.

        Tussen de ruggen door van uitgemergelde of uitgekinderde vrouwen zag ik hoe de tempel zich vulde met een zeer verscheiden menigte: officieren in dienstkledij, spoorwegmannen van allerlei graad, dames uit de hoge wereld en toeristen die ik, vóór mijn vertrek, in Brussel gezien had.

        Doch daar treedt uit een poortje, in de linkerwand aangebracht, een man gekleed als een Engelse pastoor, doch met grote neervallende knevels. Dit is Antoine le Père niet, verzekert me de juffrouw, nevens mij. Antoine draagt lang haar en volle baard, evenals Christus. Hij eet nooit vlees, eieren, melk, noch iets wat van dieren voortkomt, hij is volledig vegetariër en leeft opgesloten in eenzaamheid.

        De man heeft zich neergezet achter een soort bidstoel en laat de blikken dolen over de menigte. Hij spreekt de mensen aan: mes frères, slaat enige bladen geel papier om en leest luide, de aanstaande komst aankondigend van Notre Père die op het verhoog zou verschijnen een korte wijle, om tien ure. Hij vervult de rol van Johannes de Doper. De vader, zegt hij nog, komt er een ogenblik zich afzonderen en allen die iets te vragen hebben bekomen voldoening, innerlijk moet men de vraag stellen.

        Van tijd tot tijd herhaalt hij dit, allen zullen voldoening bekomen. Hij voegt erbij dat de Guérisseur niet meer afzonderlijk ontvangt; een dame vervangt hem, wie in hem vertrouwt bekomt evengoed voldoening door deze vrouw.

        Een paar vrouwen in ‘t zwart gekleed, bijzondere kledij, wandelen tussen de lieden en maken kond dat de Révélation du Guérisseur te bekomen is nevens de tempel.

        Doch daar is het uur: de deur gaat open, Antoine komt binnen, iedereen staat recht. Hij stapt met veerkrachtige tred naar het verhoog. Een dichte haartooi, peper en zout, daalt hem over de schouders, zijn gezicht is dicht met baard bewassen, hij heeft het uitzicht van een aartsvader, zoals die op oude prenten staan afgebeeld.

        Midden op het verhoog blijft hij rechtstaan, richt zijn blikken star in de hoogte. Na een tijdje strekt hij de hand uit over ‘t midden van de zaal, vervolgens links, daarna rechts, zeer traag en met statig gebaar.

        Daarop trekt hij weg.

        ‘Broeders,’ zegt de voorloper, ‘gij hebt allen voldoening bekomen!’

        Hiervan schijnen er velen niet overtuigd, ze scharen zich links, tegen een deur waarachter de dame zit die optreedt in ‘Zijn’ naam. Een van de priesteressen komt deze mensen verzekeren dat zij bij dit bezoek geen voordeel kunnen halen, dat het slechts voor dezen is die te laat komen. Al de aanwezigen hebben voldoening bekomen, daar valt niet over te praten, blijkt dit niet onmiddellijk dan zal het blijken binnen een uur, een dag, maar toch zal het blijken.

        Die arme drommels laten zich niet overtuigen, ik ook niet. Na een beetje wachten word ik binnengeleid. Een klein kamertje, zwart bord op de tegenovergestelde muur, zelfde lering als in de tempel; een lange, grijze, magere vrouw gekleed met het bijzonder kostuum staat er recht.

        Ze vraagt of ik sedert lang de wens koesterde te komen, ‘k geef een vaag antwoord. Ze draait en wringt, als bemerkt ze iets in de tegenovergestelde hoek, ik keer me werktuiglijk om, maar zie niemendal. Ik wens te weten, vraag enige inlichtingen over een bijzonder geval. Niets gekort: het brave mens antwoordt maar steeds: ‘Ayez confiance en lui, le Père, appelez-lui en aide partout et toujours, il vous aidera.’

        Onder ‘t spreken schijnt ze gestadig iets te zoeken in die hoek, alsof haar antwoord gedicteerd stond in een voor mij onzichtbaar schrift.

        ‘k Zie dat aandringen nutteloos is en ik neem afscheid van het brave mens – ‘t ziet er mij een heel goede ziel uit - ze reikt me de hand.

        Nevens de tempel koop ik het zwarte boek, gedrukt met heel grote letters; Culte Antoiniste, is de titel, révélation par Antoine le Guérisseur.

        Ik sla het boek open en zie dat Antoine God aanroept, zijn volgelingen echter zeggen: ‘Appelez lui, le Père, le Guérisseur.’ ‘Alzo,’ dacht ik, ‘ontstaan de afwijkingen...’

     

    Uit De Week, 5 november 1910, p. 1-2.


    votre commentaire
  • Guy Faverdin - Ils ont tant de belles choses à nous dire (2015)

    Auteur : Guy Faverdin et ses guides
    Titre : Ils ont tant de belles choses à nous dire - Expériences spirites vécues

    Guy FAVERDIN, 07.07.2017 - 194 pages

    à lire en partie sur Google Books [https://books.google.fr/books?id=WOhijgEACAAJ&lpg=PA1&hl=de&pg=PA1#v=onepage&q&f=false]

     

    Ce livre retrace mes expériences spirites, vécues depuis 2011 et offre de magnifiques messages de nos guides spirituels. Sans être une méthode, ni un enseignement, il invite à l'écoute de leur guidance et tente de démystifier le spiritisme, loin des clichés et dogmes traditionnels. "Un espoir pour les personnes en recherche spirituelle et dans la souffrance du deuil."
    Les messages ont été obtenus lors de séances de spiritisme (ouija et channeling) à 4, en compagnie d'une médium ou seul par écriture automatique ou inspirée.

    Je suis convaincu que le spiritisme est accessible à tous, à condition de se laisser guider par l'amour et le respect et d'observer certaines règles. Attention, ce n’est pas un jeu, mais il et bien moins dangereux que la majorité des activités humaines, contrairement aux idées reçues, véhiculées par la peur, l'ignorance ou le désir de pouvoir.
    Nos guides spirituels sont toujours avec nous, près de nous. Ils sont toujours heureux de communiquer avec nous. Ils nous aiment sans jamais nous juger. Ils nous accompagnent, ils nous aident et ils nous le font savoir, pour peu que nous apprenions leur langage, celui du cœur.

    Voici ce que m'expliqua mon guide "Annabel" :
    « Ce n'est ni l'endroit, ni le lieu, ni l'heure qui ont de l'importance mais bien le lien qui nous unit. Rien de matériel ne peut couper ce lien. Seule votre imagination peut vous atteindre dans vos doutes. Soyez certains que nous sommes au-dessus de vos préoccupations matérielles et l'amour du vrai, l'amour du divin ne s'encombre pas des considérations qui vous tourmentent. »

     

    Voici un extrait (p.16) :

    La période des lectures assidues succéda à celle du mal être ; Allan Kardec, Léon Denis et d'autres, au gré des découvertes en librairie me rassuraient et confortaient de plus en plus. Je n'étais pas « seul ». La philosophie antoiniste, basée sur le désintéressement et la réincarnation me guida pendant plusieurs années. 


    votre commentaire


    Suivre le flux RSS des articles de cette rubrique
    Suivre le flux RSS des commentaires de cette rubrique